
Z adhortacji apostolskiej "Ecclesia in Europa" Papieża Jana Pawła II
Maryjo, Matko nadziei, bądź z nami na naszych drogach!
Naucz nas głosić Boga żywego; pomóż nam dawać świadectwo Jezusowi, jedynemu Zbawcy;
spraw, byśmy służyli bliźniemu, otwierali się na potrzebujących, wprowadzali pokój, ....
Kochani nasi Dobroczyńcy,
Za oknami coraz więcej zieleni. Wilki, których niepokojący śpiew towarzyszył nam przez wiele zimowych tygodni, wycofały się w głąb lasu. Na wzgórzach wokół klasztoru znów pasą się stada saren. Na początku lutego wróciły żurawie, a rozlewiska, które sprawiały wrażenie, że mieszkamy w otoczonej wodą twierdzy, wysychają z każdym kolejnym dniem. Wraca prosta normalność i tryumf budzącego się życia.
Drodzy bracia i siostry!
Kiedy nasz Bóg się objawia, obwieszcza wolność: „Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli” (Wj 20, 2). Tak rozpoczyna się Dekalog dany Mojżeszowi na górze Synaj. Lud dobrze wie, o jakim wyjściu mówi Bóg: doświadczenie niewolnictwa jest wciąż odciśnięte w jego ciele. Otrzymuje dziesięć słów na pustyni jako drogę wolności. Nazywamy je „przykazaniami”, podkreślając siłę miłości, z jaką Bóg wychowuje swój lud. Jest to rzeczywiście mocne wezwanie do wolności. Nie wyczerpuje się ono w jednym wydarzeniu, ponieważ dojrzewa podczas wędrówki. Tak jak Izrael na pustyni wciąż ma wewnątrz siebie Egipt – istotnie często żałuje przeszłości i szemrze przeciwko Niebiosom i Mojżeszowi – tak i dziś Lud Boży nosi w sobie przytłaczające więzy, które musi porzucić. Zdajemy sobie z tego sprawę, gdy brakuje nam nadziei i wędrujemy przez życie jak przez pustkowie, bez ziemi obiecanej, do której moglibyśmy wspólnie dążyć. Wielki Post jest czasem łaski, w którym pustynia ponownie staje się – jak zapowiada prorok Ozeasz – miejscem pierwszej miłości (por. Oz 2,16-17). Bóg wychowuje swój lud, aby wyszedł ze swoich zniewoleń i doświadczył przejścia ze śmierci do życia. Jak oblubieniec, ponownie przyciąga nas do siebie i szepcze do naszych serc słowa miłości.
W Święto Ofiarowania Pańskiego jesteśmy zaproszeni przez Świętą Rodzinę, by wejść do wnętrza Świątyni i ponownie zawierzyć swoje życie Panu Bogu. Józef i Maryja przychodzą do Świątyni, by wypełnić Prawo Starego Testamentu. Wszystko, co czynią, jest nie tylko wypełnieniem obowiązku, ale i wyrazem głębokiego zaufania wobec Boga. Dzięki Ich wierności to, co stare jest zapowiedzią NOWEGO i staje się darem dla Kościoła. Oto według proroctwa Symeona, TEN, którego przyniesiono do Świątyni jest ŚWIATŁEM na oświecenie dla pogan i chwałą Ludu Bożego (por. Łk 2,32).
Kochani nasi Dobroczyńcy,
Tegoroczny Adwent przywitał nas bielą śniegu. Wszystko wokół zniknęło na chwilę, a świat stał się jak czysta kartą, gotową do zapisania na nowo. I chociaż nasze serca są pełne bólu i cierpienia, jakie niosą ze sobą wiadomości o wojnach, chorobach, niszczącym nieuporządkowaniu, przemocy, staramy się, by nadzieja płynąca z naszych serc, z naszego klasztoru, była coraz silniejsza. Nie tracimy wiary, że Bóg może oczyścić i na nowo zapisać kartę losów świata i każdego człowieka.
Strona 5 z 17

Wspólnota od swego przybycia do Ełku w 2004 r. przygotowywała się do budowy klasztoru. Początek prac w kwietniu 2007 r. Poszczególne etapy, zdjęcia i informacje można znaleźć tutaj: