Iz 8, 23b-9,3 –– 1 Kor 1,10-13.17 ––  Mi 4,12-23

Drodzy Bracia i Siostry!

Już po raz szósty w całym Kościele świętujemy – wyznaczony przez Ojca świętego na 2 lutego – Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. W tym roku chcemy zwrócić waszą uwagę na szczególną formę obecności Kościoła w świecie, jaką są instytuty świeckie – najmłodsza (bo licząca dopiero 55 lat) postać życia konsekrowanego. W ostatnim półwieczu powstało bowiem z natchnienia Bożego wiele instytutów świeckich, przeważnie żeńskich. Ich twórcza obecność jest dostrzegalna również w Kościele w Polsce.

W tę niedzielę (III zwykła A), przygotowującą nas na Święto Osób Konsekrowanych, pragniemy w świetle Słowa Bożego rozważyć niektóre aspekty duchowości i apostolatu tego stanu życia w Kościele, do którego należą świeccy, praktykujący w świecie rady ewangeliczne i całkowicie oddani Chrystusowi w ich doczesnym zaangażowaniu. Ich specyficzna misja wyraża najgłębszą istotę nowej ewangelizacji, która jest tak niezbędna u progu trzeciego tysiąclecia.

Cenna ozdoba Kościoła

Umiłowani w Chrystusie Panu! Drodzy Bracia i Siostry!

W nadchodzący piątek, 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, w całym Kościele będziemy znów obchodzić (już po raz piąty) Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. Dzień ten ma m.in. przyczynie się do poznania różnorodnych form życia konsekrowanego, przynoszących obfite owoce dla świętości i misji Kościoła. W tym roku, wsłuchując się w słowo Boże dzisiejszej niedzieli, pragniemy w jego świetle skierować nasz wzrok na wspólnoty życia kontemplacyjnego, będące – jak zauważył Sobór – „ozdobą Kościoła i zdrojem łask niebieskich” (Perfectae Caritatis 7).

1. W godzinie Apelu Jasnogórskiego stajemy przed twoim wizerunkiem – ikoną, szczególną Twoją obecnością, z sercem wdzięcznym za Twoją opiekę nad nami wszystkimi – ludem Bożym pielgrzymującym po polskiej Ziemi. Tę Twoją królewską i macierzyńską opiekę, którą roztaczasz nad Polską z woli Boga samego, uczciliśmy w dzień Twojej uroczystości, 3 maja. Powtórzyliśmy za sługą Bożym kardynałem Stefanem Wyszyńskim w ten dzień wielki Akt zawierzenia w Twoją macierzyńską niewolę całej naszej Ojczyzny. Aby wyjść z każdej innej niewoli, niewoli grzechu nade wszystko, trzeba oddać się Tobie, w Twoja niewolę, Tobie zawierzyć. Przykładem tego jest nasz najwyższy nauczyciel i pasterz, Jan Paweł II, ze swoim Totus Tuus. Każdorazowa obecność nasza na Jasnej Górze o tym nam przypomina. Każdorazowa obecność nasza w tej Polskiej Kanie pozwala na napełnienie serc naszych mocą łaski Bożej.

Warszawa – Kościół Św. Krzyża

1. Święto dzisiejsze, Ofiarowanie Pańskie, było uroczyście obchodzone w Jerozolimie już w V wieku, „z taką samą radością jak uroczystości wielkanocne” /Eteria, za Mszałem Rzymskim/. Obchodzono wspomnienie spotkania Chrystusa ze swoim Ludem: Mesjasz wniesiony do świątyni spotyka się w osobach Symeona i Anny z Ludem Bożym.

Podobnie jak w najbardziej uroczystej Wigilii, Wigilii Paschalnej, dziś również zapalamy świece wyznając, że przybywający do świątyni Chrystus jest jedynym „Zbawicielem świata, wczoraj, dziś i na wielki” /por. Hbr 13,8/, jest „Światłością świata” /J 8,12/, „światłem na oświecenie pogan i chwałą ludu…” /Ł 2,32/. Światło to ujrzał szczęśliwy Symeon, przyjęła je prorokini Anna a każdy z nas – w tym jedynym dniu naszego życia, jakim był dzień Chrztu świętego.