XXII Światowy Dzień Życia konsekrowanego (Katedra Poznańska – 2.02.2018)
Homilia Przewodniczącego KEP abp. Stanisława Gądeckiego

Osoby życia konsekrowanego spotykają się dzisiaj na kolejnym, XXII już Światowym Dniu Życia Konsekrowanego. Spotykają się w kontekście nowego roku duszpasterskiego, którego tematem są słowa: „Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”. Dlatego – podejmując refleksję o relacji życia konsekrowanego do owego programu – nasuwają się nam niejako automatycznie trzy pytania: najpierw, jaka jest rola Ducha Świętego w narodzinach życia konsekrowanego? Następnie – w jego dojrzewaniu? Wreszcie w ostatecznej eschatologicznej konkluzji życia konsekrowanego?

Najmilsi !

W tym Jasnogórskim Wieczerniku zgromadziła nas wszystkich wdzięczność za dar życia konsekrowanego, za każde powołanie do takiej formy życia w Kościele; wdzięczność za Wasze powołanie, na temat którego Ojciec Święty Jan Paweł II napisał Adhortację Apostolską – hymn o życiu konsekrowanym. Pragniemy dziękczynienie to włączyć w Eucharystię, którą celebrujemy, Eucharystię czyli Dziękczynienie, które w swoim Kościele ustawicznie składa Jezus, nasz Pan i Zbawiciel, swojemu Ojcu Niebieskiemu. Dziękujemy wspólnie Panu Bogu za „Vita Consecrata” w dniu, w którym Jasna Góra obchodzi Rocznicę Konsekracji swojej świątyni, a Kościół – 18 Rocznicę wyboru Jana Pawła II, autora Adhortacji.

„Ponieważ wzmoże się nieprawość, ostygnie miłość wielu” (Mt. 24,12)

Drodzy Bracia i Siostry!

Ponownie zbliża się Pascha Pana! Aby nas do niej przygotować, Boża Opatrzność daje nam każdego roku Wielki Post, „sakramentalny znak naszego nawrócenia” (1), który zapowiada i urzeczywistnia możliwość nawrócenia się do Pana całym sercem i całym życiem.

Również w tym roku – przez to przesłanie – pragnę pomóc całemu Kościołowi w przeżywaniu z radością i w prawdzie tego czasu łaski; a inspiruję się w tym słowami Jezusa z Ewangelii Mateusza: „Ponieważ wzmoże się nieprawość, ostygnie miłość wielu” (24,12).

To zdanie zawarte jest w mowie dotyczącej końca czasów, wygłoszonej w Jerozolimie, na Górze Oliwnej, właśnie tam, gdzie rozpocznie się męka Pana. Jezus, odpowiadając na pytanie uczniów, zapowiada wielkie udręki i opisuje sytuację, w jakiej może znaleźć się wspólnota wierzących: w obliczu bolesnych wydarzeń pewni fałszywi prorocy wielu wprowadzą w błąd, tak iż grozić będzie wygaśnięcie w sercach miłości, która jest istotą całej Ewangelii.

Życie Konsekrowane w Kościele i dla Kościoła

Umiłowani w Chrystusie Panu, Bracia i Siostry!

Uroczystość Ofiarowania Pańskiego kieruje nasze myśli i serce do Świątyni Jerozolimskiej. Oto Maryja i Józef, „gdy minęły dni Ich oczyszczenia zgodnie z Prawem Mojżeszowym, zanieśli Jezusa do Jerozolimy, aby ofiarować Panu” (Łk 2,22). W ten sposób pragną nie tylko wiernie wypełnić przepisy Prawa, ale również wyrazić Bogu wdzięczność za wielkie rzeczy, które im uczynił (por. Łk 1,49). Ta szczególna ewangeliczna scena z życia Świętej Rodziny pomaga nam odkryć na nowo prawdziwe znaczenie Świątyni jako miejsca spotkania, dialogu i pojednania między człowiekiem i Bogiem.

Maryja i Józef, przynosząc do Świątyni Jezusa, odsłaniają przed ludzkością największy DAR, jaki Bóg ofiarował człowiekowi – swojego Syna. „W Nim Bóg pojednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów” (2 Kor 5,19). W Jezusie dokonuje się tajemnicza wymiana miłości. Ten, który według słów proroctwa Symeona, „przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą” (Łk 2,34) wyzwala człowieka z panowania śmierci i na powrót otwiera zamkniętą przez grzech nieposłuszeństwa bramę życia wiecznego.